بایگانی

بایگانی برای دسته ی ‘روزنامه‌نگاری’

افطاری ریس‌جمهور و چالش‌های روزنامه‌نگاری

۸ خرداد ۱۳۹۷ بدون دیدگاه
سه سال پیش نوشتم ولی هنوز تازه است.
در کشورهای توسعه‌یافته که رسانه تعریف دقیق شده و نقش آن به‌ عنوان یکی از ارکان اصلی توسعه پذیرفته شده، دو اصل بنیادی در رابطه با خبرنگار وجود دارد.

نخست آن‌که خبرنگار از گرفتن هر نوع هدیه از طرف منابع خبری یا سوژه‌های خود و دولت ممنوع شده‌ است. این یک اصل در اخلاق خرفه‌ای روزنامه‌نگاری است و تمام رسانه‌ها در جوامع توسعه‌یافته، دستورالعملی را در این مورد برای خبرنگاران خود تنظیم و متقابلا مجازات‌هایی برای تخلف از این دستورالعمل را هم در نظر گرفته‌اند.

گرفتن هدیه توسط خبرنگار، رسالت رونامه‌نگاری و کار رسانه‌ای را با چالش جدی مواجه می‌کند. وقتی قرار است رسانه نقش بلندگوی مردم در مقابل دولت را داشته باشد و باید به مردم کمک کند که صدایشان را به گوش دولت برسانند و به افکار عمومی و کارشناسان جامعه یاری برساند که وظیفه نظارت بر رفتار دولت را به‌خوبی انجام بدهند، یک هدیه خبرنگار را نمک‌گیر کرده و بلافاصله نقش‌ها جابه‌جا، و رسانه‌ای که قرار بود بلندگوی مردم باشد، تریبون دولت می‌شود.

به دنبال آن کارشناسانی هم که به نمایندگی از افکارعمومی و با استفاده از رسانه باید، بر کار دولت «نظارت» می‌کردند، تبدیل به تشویق‌ و تحسین‌کننده تمام اقدامات دولت می‌شوند و ناخواسته دولت هم باور می‌کند که تمام رفتارش دقیق و سنجیده و مطابق با مر قانون است. از همین‌جا نقش بنیادین رسانه در توسعه جامعه، تبدیل به نقش بنیادین در عقب‌ماندگی جامعه می‌شود.

اما خبرنگاری که لازم است با هدف نقش مثبت رسانه، «هدیه» دریافت نکند، باید به قول معروف؛ دستش به دهنش برسد. دومین مشخصه جامعه توسعه‌یافته، داشتن رسانه‌های قوی ای است که دست خبرنگارش به دهنش می‌رسد و خیالش برای گذران زندگی متعارف روزانه‌ و تامین هزینه‌های ابتدایی و بدیهی زندگی، راحت است.

این دوخصیصه رابطه مستقیم باهم دارند. یعنی اگر رسانه‌ها نقش اصلی و واقعی خود را بازی نکنند، آن اندازه هم درآمد ندارند که شرمنده خبرنگار و کارکنان مجموعه خود نباشند و اگر نقش واقعی خود را داشته باشند و بازی کنند، هیچ‌گاه کارمند و خبرنگارشان نیازمند دریافت هدیه نمی‌شوند. در چنین پرسه‌ای اگر خبرنگاری خلاف کرد و هدیه‌ای گرفت، به آسانی امکان تنبیه او و نه تنبیه کل رسانه هم برای مدیر رسانه فراهم است و خللی در کار رسانه‌ای ایجاد نمی‌شود.

ایران تا رسیدن به چنین ایده‌آلی زمان زیادی دارد ولی این فاصله ابدا بهانه و توجیه مناسبی برای حرکت‌نکردن جامعه رسانه‌ای ایران، به سمت چنین ایده‌آلی نیست.

آمار رسمی نشان می‌دهد، کشور در وضعیت مناسبی به لحاظ اقتصادی نیست. جدای از آمار رسمی، فقط به عنوان نمونه درخواست‌های مکرر دولت برای انصراف دواطلبانه مردم از دریافت یارانه نقدی، خود حدیث مفصلی است از اشاره مجمل به کاهش درآمدهای دولت و در مقابل هزینه‌های سنگینی که روی دست دولت مانده.

در چنین وضعیتی دولت ابدا نباید سفره‌های متعدد پذیرایی و اطعام و افطار بیاندازد و نه‌تنها که نباید چنین کند، بلکه برای تاثیر قوی در افکار عمومی باید به کمک رسانه، رسما اعلام کند که برای مقابله با بحران مالی و هزینه‌های سنگین، دولت از کم‌ترین هزینه‌های خود نیز صرف‌نظر نموده و برنامه متعارف پذیرایی‌های دوره‌ای از جمله سفره‌های افطار از ردیف هزینه‌های دولتی حذف شده‌است.

بار تبلیغاتی این اقدام و تاثیر آن در افکار عمومی به مراتب قوی‌تر و موثر‌تر از کمکی است که از قبل هزینه‌نشدن این ‌پذیرایی‌‌ها و برگشت آن به خزانه دولت، نصیب دولت می‌شود.
نقطه مقابل آن هم قابل توجه است و دولتی که چنین پذیرایی‌هایی را متقبل می‌شود، ابدا موفق نیست باور افکار عمومی را متوجه وضعیت بد اقتصادی و بار مالی سنگین دولتی کند و از آن‌ها توقع داشته باشد داوطلبانه به نفع دولت از دریافت یارانه نقدی ماهانه انصراف‌داده، یا قید دریافت کمک‌های متعارف از سمت دولت را بزنند.

اما برگردیم بر سر اصل داستان و آن‌هم رسالت روزنامه‌گاری و رسانه و هدیه، آیا روزنامه‌ها و رسانه‌هایی که در ردیف افطاری‌های ویژه دولت، یک‌روز هم به آن‌ها اختصاص داشت و در این ضیافت حاضر شدند، بعد از آن امکان نقد این سفره و این پذیرایی برایشان وجود دارد؟

پاسخ این پرسش را به عینه می‌توان از روی‌کرد رسانه‌ها به این اتفاق دید. جای تاسف است که وقتی رسانه‌ها رسالت اصلی خود را فرو می‌گذارند، به جای نقد دولت، نقد خود و اعتراض به سهم‌شان ار ضیافت افطاری یادشده را در دستور کار قرار می‌دهند.

منتشرشده در ایران‌وایر اینجا

آزادی مطبوعات و توسعه‌یافتگی

۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۷ بدون دیدگاه

سه سال پیش، فرماندار وقت کاشان از «هفته‌نامه آرمان» به دادگاه مطبوعات شکایت کرد. دکتر «محمد امینی» مدیرمسئول این هفته‌نامه جایی گفته بود که به‌دلیل این‌که وقت و حوصله حضور در دادگاه نداشتم، جرم ناکرده را پذیرفتم و از فرماندار وقت کاشان عذرخواهی کردم تا ایشان از شکایت خود صرف‌نظر کند، اما مرغ فرماندار یک‌ پا داشت و آرمان به دادگاه رفت. نکته جالب تو‌جه این‌که در دادگاه تبرئه شد. البته پس از آن‌که وقت و انرژی زیادی از مدیر مسئول آن گرفت و فرماندار یادشده، کم‌تر از یک‌سال نماند و بدون تودیع و معارفه از فرمانداری کاشان رفت. در شرایطی که شایعاتی نزدیک به توثیق از احضار او به دادگاه خبر می‌داد.


امروز ۱۳ اردیبهشت‌ماه برابر با سوم ما مه میلادی، روز جهانی آزادی مطبوعات است.

«رسانه» به عنوان رکن چهارم دموکراسی، یکی از ابزار‌های لازم «توسعه» همه‌جانبه است، اما وجود رسانه‌های متعدد مکتوب یا آنلاین، یا شمارگان بالای نشریات چاپی در یک جامعه نمی‌تواند به‌تنهایی تضمین‌کننده توسعه باشد. بلکه شرط ضروریِ کارآیی این ابزار؛ «آزاد بودن» آن‌ در ایفای نقش نظارتی و رساندن صدای شهروندان به گوش دولت‌مردان است.

بدیهی است که هر دولتی، حساسیت‌ها و شرایط ویژه‌ای برای حفاظت از برخی از داده‌ها و اطلاعات خود داشته باشد و از رسانه‌ها بخواهد این حساسیت‌ها را در اطلاع‌رسانی خود لحاظ کنند.
اما تعمیم این خط قرمز، به بدیهی‌ترین حقوق و تکالیف رسانه‌ها، مانع از انجام بخش عمده‌ای از وظایف آن‌ها می‌شود.

آزادی مطبوعات می‌تواند ضمانتی برای رسانه‌ها و مطبوعات برای نشان‌دادن بهترین و کم‌هزینه‌ترین مسیر‌ها به یک جامعه برای تحقق توسعه، و در سایه آن پیگیری و احقاق حقوق شهروندان و دولت‌مردان توامان باشد، و فقدان آن‌ اگرچه در کوتاه‌مدت شاید به سود ظاهری اقلیتی در راس قاعده هرم مدیریتی یک کشور باشد، اما در نهایت، به زیان شهروندان،‌ دولت‌مردان و جامعه و کشور خواهد بود

تفاوت توسعه‌یافتگی در جامعه‌ای که به رسانه و آزادی آن بها داده، و در جامعه‌ای که به آن بها نداده را، فارغ از یک کشور و جامعه بزرگ، حتی در مناطق کوچک‌تر و خردتر جامعه همه می‌شود رصد کرد و دید.

اصفهان بدون شک از کاشان، به نسبتی بالاتر از مرکز استان‌بودن، توسعه‌یافته‌تر است. به همان میزانی که متولیان اداره این کلان‌شهر، با سواد رسانه، ارزش رسانه و ارزش آزادی آن آشنا هستند و در مقابل رسانه‌ها، تحمل بالاتری دارند، و کاشان به همان اندازه که متولیان آن تحمل کم‌تری نسبت به رسانه‌ها دارند از توسعه دور است.

وقتی سطح تحمل یک مسئول آن‌اندازه پایین است که بر شکایت خود از رسانه‌ای که خطا نکرده پافشاری می‌کند و رسانه را راهی دادگاه می‌کند، و بعد از رفع اتهام از مدیریت رسانه، حتی یک عذرخواهی ساده هم نمی‌کند، می‌شود متوجه شد چرا در اغلب شاخص‌ها، این اندازه از توسعه فاصله داریم.
منتشرشده در مشکات‌‌آنلاین این‌جا

نگاهی به تاریخ مطبوعات در ایران

۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۷ بدون دیدگاه

اگر بخواهیم به روزنامه نگاهی تاریخی داشته باشیم، می‌توانیم تا قریب به ۹۰۰ سال پیش به عقب برگردیم.
در آغاز سده پنجم هجری و سلطنت سلطان محمود غزنوی در غزنین روزنامه‌ای به نام «ایام» منتشر می‌شد. حتی نقل است که در زمان «سزار»، روزنامه‌ای به نام «اکتادیورنای» به طور خطی دست‌نوشته و در فرانسه اخبار ادبی «نوول لیترر» شامل افسانه‌ها و قطعه‌های نظم و نثر و قصائد ستایش‌گران هیات حاکم روز در دسترس مردم قرار می‌گرفت. این روزنامه‌ها در واقع کارنامه شهریار عصر را در بر داشت تا مردم آن‌ها را بخوانند و کارهای انجام‌شده را بدانند.

گفته می‌شود نخستین روزنامه چاپی ایران، در دوره سلطنت «محمدشاه قاجار» تاسیس شد. روزنامه‌ای که توسط «میرزا صالح شیرازی» منتشر می‌شد.
از سوی دیگر «ارومیه» را نخستین شهرستانی می‌دانند که در تاریخ روزنامه‌نگاری ایران صاحب روزنامه شد.
«وقایع اتفاقیه» که گاه با عنوان نخستین روزنامه‌ی ایرانی از آن یاد می‌شود، با این توصیف سومین روزنامه تاریخ ایران به سبک و شکل امروزی است که تاریخ دقیق آن برمی‌گردد به سال سوم پادشاهی «ناصرالدین‌شاه» یعنی ۱۱۹۰ ه ق. این نشریه هفتگی زیر نظر «میرزا تقی‌خان امیر نظام» آغاز به کار کرد.

روزنامه‌های دولتی و ملتی
در سال ۱۲۷۷ هجری قمری که «میرزا ابوالحسن‌خان نقاش‌باشی» ملقب به «صنیع‌الدوله» بر انتشارات دولتی و طبع روزنامه‌نگاری نظارت داشت، روزنامه وقایع اتفاقیه پس از ۳ سال انتشار با نام جدید «دولت علیه ایران» شروع به فعالیت کرد. روزنامه “دولت علیه ایران”، روزنامه‌ای مصور بود که در آن تصاویر بزرگان مملکت، درباریان و شاهزادگان با دقت زیاد به چاپ می‌رسید. خود این نشریه بعد از مدتی انتشار به «روزنامه دولتی» تغییر نام داد. انتشار این روزنامه تا سال ۱۳۲۴ قمری تحت عنوان ایران ادامه داشت و بعد از مدتی وقفه در سال ۱۳۲۹ قمری با نام روزنامه رسمی دولت ایران منتشر شد.

در سال ۱۲۸۳ هجری قمری روزنامه دیگری به نام روزانه ملتی در تهران انتشار یافت. منظور از واژهٔ «ملتی» نشان‌دادن تمایز آن روزنامه از روزنامه دولتی بود. نخستین نشریه روزانه (یعنی روزنامه به معنی واقعی کلمه) در ایران به‌نام «خلاصة الحوادث» در سال ۱۳۱۶ قمری در تهران منتشر شد. این روزنامه چهار صفحه‌ای بود و اخبار خبرگزاری «رویترز» را که به قصد هندوستان مخابره می‌شد باز‌تاب می‌داد.

روزنامه‌های وطن و طلوع نیز از دیگر روزنامه‌های مهم منتشر شده تا پیش از مشروطیت هستند. بعد از استقرار مشروطیت چهار روزنامه به نام‌های “مجلس”، “ندای وطن”، “حبل‌المتین” و “صبح صادق”، هر روز در ایران منتشر می‌شد.

دوران مشروطه
در دوره مشروطیت بیداری افکار عمومی به سرعت و شدت اوج گرفت و روزنامه‌ها نفوذی عظیم و سهم مهمی در تجدید حیات اندیشه‌های مردم داشتند.
از روزنامه‌های مهم دوره مشروطیت که تأثیر زیادی بر افکار عمومی داشتند می‌توان به “صور اسرافیل” و “ایران نو” اشاره کرد.

درپی اعلام فرمان مشروطیت تعداد و تیراژ مطبوعات افزایش زیادی یافت همان‌طورکه شمارگان روزنامه “مساوات” که از جراید مهم و مؤثر انقلاب مشروطه شمرده می‌شد به ۳ هزار، روزنامه “صور اصرافیل” به ۵ هزار، روزنامه “مجلس” به تدریج از ۷ هزار به ۱۰ هزار و روزنامه “انجمن ملی” به ۵ هزار نسخه رسید.

به هنگام صدور فرمان مشروطیت تنها ۲۰ روزنامه و نشریه در ایران منتشر می‌شد. اما در پی اعلام این فرمان و در مدت زمان مانده از سال ۱۳۲۴ قمری، ۹۲ نشریه شامل ۶۴ عنوان در تهران، ۹ عنوان در اصفهان، ۶ عنوان در تبریز، ۴ عنوان در همدان، لاهیجان و ارومیه هر کدام دو عنوان و کرمانشاه، شیراز، مشهد، بندر انزلی و شهر ری هر کدام یک عنوان، منتشر می‌شد.

آموزش روزنامه‌نگاری در ایران
در سال ۱۳۱۷دوره آموزش روزنامه‌نگاری به شکل آکادمیک در ایران نخستین بار توسط روزنامه اطلاعات و دانشکده حقوق و مدیریت دانشگاه تهران برگزار شد.

سید فرید قاسمی، پژوهش‌گر مطبوعات درباره نخستین دوره‌های آموزش روزنامه‌نگاری در ایران و سیر آن در دهه‌های بعدی می‌گوید: بنگاه روزنامه‌نگاری به عنوان اولین مرکز آموزش روزنامه‌نگاری، پس از برگزاری یک دوره و به دنبال رویدادهای شهریور ۱۳۲۰ برچیده شد.
دهه ۲۰ نیز بیشتر به هم‌اندیشی صنفی سیاسی گذشت تا به آموزش. دهه ۳۰ رقابت مطبوعاتی سبب توجه به مقوله آموزش روزنامه‌نگاری شد. مدیر وقت کیهان به همراه مدیر اتحاد ملل و دیگران به فکر برگزاری دوره‌هایی در دانشگاه تهران افتادند و مدیر روزنامه اطلاعات هم ۳ دوره کارآموزی ۲ ماهه برای جذب نیروهای مستعد برگزار کرد. کوشش دانشگاهی آموزشی به دانشگاه تهران و موسسه عالی مطبوعات و روابط عمومی در دهه ۴۰ ختم می‌شود. بیشترین دوره‌های کوتاه مدت را در آن دهه روزنامه اطلاعات و مجله توفیق برگزار کردند. در دهه ۵۰ دانشکده علوم ارتباطات اجتماعی متولی دانشگاهی آموزش بود و وزارت اطلاعات و جهانگردی بیشتر دوره‌های کوتاه مدت را برگزار کرد.
منبع: عصر پرس با اندکی تلخیص و تغییر

زلف پریشان تیتر

روزنامه‌های «جوان» و «وطن امروز» تقریبا آبشخور فکری و سیاست‌گذاری رسانه‌ایشان یکی است. شاید خیلی مواقع هم‌پوشانی رسانه‌ای هم داشته باشند، اما کارشان (هم در طراحی ظاهری و هم در تولید محتوی) خیلی متفاوت است و اصلا قابل مقایسه نیست.

روزنامه «وطن امروز» خیلی در استفاده از قابلیت‌های رسانه‌ حرفه‌ای عمل، و تلاش می‌کند در طراحی، تیتر و محتوی، به تمام اصول این حوزه وفادار باشد. در حالی که روزنامه جوان، در بهترین حالت همان «رسالت» موتلفه است با رنگ و لعاب مدرن.


شاید برخی از اهل رسانه تیتر امروز «جوان» را تیتر خوبی بدانند. نظرشان قابل احترام است، اما تیتر «شانه ۲۰هزارتومانی تخم‌مرغ، بر زلف پریشان اقتصاد»، که در اعتراض به گران‌شدن تخم‌مرغ تنظیم شده، به نظر من، فاقد استاندارهای لازم برای جذب مخاطب و ایجاد علاقه برای خواندن مطلب است.

«وطن امروز» حرفه‌ای‌ترین روزنامه ایران امروز

در بین روزنامه‌های حال حاضر ایران، #وطن_امروز حرفه‌ای‌ترین روزنامه‌ای است که غالب استانداردهای حرفه‌ای در محتوی، دیزاین و طراحی صفحه نخست و صفحات داخلی، ستون‌بندی‌ها و خصوصا تیتر را رعایت می‌کند.

این موفقیت و حرفه‌ای‌بودن، آن‌جا بیشتر خود را نشان می‌دهد که خیلی روزنامه‌هایی بودند و هستند، که از بودجه کافی دولتی برخوردار بودند و دستان‌شان در جذب تکنسین‌های طراحی و نویسندگی و تیتر و … باز بود، اما هیچ‌گاه نتوانستند به اندازه این روزنامه حرفه‌ای و به‌روز روزنامه‌ خود را مدیریت کنند.


 تیتر روز گذشته این روزنامه که دقیقا انعکاس‌دهنده سیاست‌گذاری خاص و نگاه سیاسی متولیان آن‌است، با نیم‌نگاهی به شعار برجسته هواداران #حسن_روحانی در انتخابات اردیبهشت‌ماه گذشته که «با روحانی تا ۱۴۰۰» و به معنی استمرار دولت روحانی تا این سال بود، و اکنون با نگاهی به افزایش قیمت بنزین و با هدف تاثیرگذاری منفی بر احساسات هوادارن این رئیس‌جمهور تنظیم شده، فوق‌العاده حرفه‌ای و آوانگارد بود. مثل اغلب تیترهای این روزنامه.

یکی از کاربران #توییتر ادعا کرده این تیتر در تویتتر و همراه با #هشتگ #بنزین پیش از آن استتفاده شده، و «وطن امروز» تیتر را از توییتر برداشته است. اگرچه چنین امری بعید نیست، اما با توجه به این‌که این روزنامه و شورای تیتر آن یکی از قوی‌ترین شورای تیتر روزنامه‌های فعلی ایران است، و پیش از این بارها تیترهای قوی و حرفه‌ای تنظیم و منتشر کرده‌است، این مورد ابدا نمی‌تواند به عنوان نقطه‌ضعف در کار آنان تلقی و نمره منفی درکارنامه آن‌ها باشد. مگر تکرار موارد زیاد از این دست، یا نداشتن سابقه تیترهای خوب و حرفه‌ای قبلی.

ضوابط «نیویورک تایمز» برای حضور خبرنگاران در شبکه‌های اجتماعی

«نیویورک تایمز» دستورالعمل جدیدی برای استفاده روزنامه‌نگاران[اش] از رسانه‌های اجتماعی منتشر کرد.
در این دستورالعمل تاکیدشده خبرنگاران این رسانه باید آگاه باشند هیچ صفحه شخصی در رسانه‌های اجتماعی ندارند و فعالیت آ‌نها در این فضا از سوی تایمز رصد می‌شود.

فناوران- نیویورک تایمز که پیش از این دستورالعمل خلاصه‌ای برای فعالیت کارکنان اتاق خبرش در رسانه‌های اجتماعی داشت، با استفاده از تجربیات روزنامه‌نگاران مشهور در رسانه‌های اجتماعی و نیز نظرات کارشناسان، دستورالعمل خود را اصلاح و به‌روز کرده است.

در این دستورالعمل به نقش رسانه‌های اجتماعی و اهمیت حضور روزنامه‌نگاران در این رسانه‌ها اشاره‌شده و «تایمز» از روزنامه‌نگارانش خواسته برای جلوگیری از بیان دیدگاه‌های حزبی یا انتشار مطلب در مورد موضوعاتی که در «نیویورک تایمز» منتشر می‌شود، دقت بیشتری داشته باشند.

همراه این دستورالعمل «دین‌باته» سردبیر اجرایی نیویورک تایمز @deanbaquet نامه‌ای خطاب به اعضای تحریریه این روزنامه منتشر کرده که در آن آمده: «نیویورک‌تایمز سال‌هاست در رسانه‌های اجتماعی به‌صورت جدی فعالیت می‌کند. حساب‌های کاربری نیویورک تایمز در رسانه‌های اجتماعی ده‌ها میلیون دنبال‌کننده دارد. بسیاری از روزنامه‌نگاران ما در توییتر، فیس بوک، اینستاگرام و سایر شبکه‌های اجتماعی فعالیت می‌کنند و صاحب تاثیر و نفوذ هستند. از سوی دیگر نظراتی که مخاطبان در این شبکه‌ها منتشر می‌کنند، گزارشات و شیوه اطلاع‌رسانی ما را بهبود می‌بخشد».

دین‌باته گفته: ما معتقدیم برای حفظ تایمز به‌عنوان بهترین سازمان خبری دنیا، باید حضوری پررنگ و فعال در رسانه‌های اجتماعی داشته باشیم. اما باید مطمئن باشیم در رسانه‌های اجتماعی متعهد و مسوولیت‌پذیر هستیم. به‌همین دلیل ما دستورالعمل حضور در رسانه‌های اجتماعی را برای کارکنان اتاق خبر اصلاح و به‌روز کرده‌ایم.»

در دستورالعمل جدید نیویورک تایمز که تاکید شده برای همه کارکنان اتاق خبر از جمله کسانی که در حوزه سیاست و دولت فعالیت نمی‌کنند لازم‌الاجرا است آمده: روزنامه‌نگاران ما نباید در رسانه‌های اجتماعی نظرات سیاسی خود را منتشر کنند، از نامزدهای سیاسی حمایت کنند، اعتراض کنند و یا کاری انجام دهند که شهرت روزنامه‌نگاری تایمز را کاهش دهد. همچنین روزنامه‌نگاران ما باید توجه و دقت خاصی در مشارکت در بحث‌هایی داشته باشند که تایمز برای کنار آمدن با آن‌ها با تردید عمل می‌کند.

تایمز اعلام کرده «ما فعایت روزنامه‌نگاران را در رسانه‌های اجتماعی دنبال می‌کنیم و با سیاست‌های جدید نیویورک تایمز می‌سنجیم. ممکن است کارکنان اتاق خبر ما فکر کنند صفحات‌شان در اینستاگرام، توییتر، اسنپ چت، فیس‌بوک یا سایر رسانه‌های اجتماعی، صفحات خصوصی آن‌هاست و از نقش آن‌ها در تایمز جداست. اما در حقیقت آن‌چه ما در رسانه‌های اجتماعی «منتشر می‌کنیم» عمومی است و هیچ چیز خصوصی وجود ندارد. آن‌چه هر کدام از ما در رسانه‌های اجتماعی انجام می‌دهیم به نوعی به تایمز مربوط است.»

Nick Confessore، خبرنگار سیاسی نیویورک تایمز می‌گوید: واقعیت این است که حساب توییتر من حساب تایمز است، تایمز آن را کنترل نمی‌کند اما برای آن‌چه من منتشر می‌کنم به نوعی پاسخ‌گو است. در واقع خواننده گاهی صفحات مرا در رسانه‌های اجتماعی به عنوان فرمتی از سیستم دیجیتال تایمز تفسیر می‌کند.

وی که یکی از افراد مشارکت‌کننده در تهیه دستورالعمل جدید نیویورک تایمز برای فعالیت کارکنان اتاق خبر در رسانه‌های اجتماعی است می‌گوید: دلیل این‌که شما در رسانه‌های اجتماعی تاثیرگذار و صاحب نفوذ هستید این است که در تایمز کار می‌کنید.

در دستورالعمل تایمز خطاب به کارکنان اتاق خبر این‌گونه آمده است: پیوستن به گروهای خصوصی و مخفی که ممکن است جهت‌گیری‌های حزبی داشته باشند در فیس‌بوک و سایر رسانه‌های اجتماعی ممنوع است. کارکنان اتاق خبر همچنین باید از ثبت‌نام برای شرکت در رویدادهای حزبی در رسانه‌های اجتماعی خودداری کنند.

همیشه با دیگران در رسانه‌های اجتماعی با احترام رفتار کنید. اگر یک خواننده سوالات یا انتقاداتی در مورد پست‌های شما در رسانه‌های اجتماعی داشت، به سرعت به او پاسخ دهید و این کار را با تفکر و احترام انجام دهید.

اگر انتقاد به شما همراه با تهاجم یا بی‌پروایی باشد، شاید بهتر است از پاسخ دادن خودداری کنید. همچنین ما از حق خبرنگاران‌مان حمایت می‌کنیم. اما لطفا فقط به‌خاطر این که از شما یا گزارش‌هایتان انتقاد می‌کنند کاربران را مسدود نکنید.

اگر حس کردید در رسانه‌های اجتماعی تهدید می‌شوید، لطفا فورا سرپرست خود را مطلع کنید. تایمز سیاست‌هایی برای حفاظت و تامین امنیت روزنامه‌نگارانش دارد.
ما به ارزش استفاده از رسانه‌های اجتماعی برای پوشش زنده رویدادها و به‌روزرسانی در لحظه واقفیم. اما ممکن است بعضی اوقات ترجیح دهیم روزنامه‌نگاران ما تلاش‌های اولیه خود را روی پلتفرم دیحیتال تایمز متمرکز کنند.

ما معمولا خواهان انتشار انحصاری روی بستر دیجیتال خویش هستیم نه روی رسانه‌های اجتماعی، اما ممکن است مواردی وجود داشته باشد که برای اولین‌بار بهتر است در رسانه‌های اجتماعی منتشر شود. برای این کار با مشاوران مشورت کنید.

شفاف باشید؛ اگر می‌خواهید پستی را در رسانه‌های اجتماعی یا توییتی را در توییتر حذف کنید مطمئن شوید چیز نامناسبی است یا خطا کردید و به سرعت اقدام به اصلاح کنید.
انتشار اخبار و نظرات دیگران درباره موضوعی و جمع‌آوری مجموعه‌ای از نظرات بسیار مفید است اما توجه کنید که پیوسته به یک طرف بحث نپردازید که به نظر برسد طرف‌داری می‌کنید.

هنگام تفسیر داستان‌های تحریک‌آمیزی که از سوی تایمز تایید نشده‌اند احتیاط کنید.
در این دستورالعمل اعلام شده: ما می‌خواهیم روزنامه‌نگاران ما احساس کنند می‌توانند از رسانه‌های اجتماعی برای آزمایش سبک‌های مختلف گزارش‌نویسی و شنیده‌شدن صدایشان استفاده کنند. به‌ویژه هنگامی که سبک های‌مختلف گزارش‌نویسی و داستانی بتواند به تایمز در پلتفرم دیجیتالش کمک کند.

توصیه شده اگر کارکنان اتاق خبر نیویورک تایمز با خواندن این دستورالعمل هنوز نمی‌توانند تشخیص دهند پستی که در رسانه‌های اجتماعی منتشر می‌کنند، مطابق با استانداردهای این رسانه است یا خیر این سوالات را پیش از انتشار پست از خود بپرسند:
آیا در نوشته خود نظراتی مشابه آن‌چه در تایمز منتشر می‌کنید دارید؟
آیا کسانی که پست شما را می‌خوانند دلایلی مبنی بر تعصب شما روی یک مساله خاص خواهند داشت؟
اگر خوانندگان پست شما را ببینند و متوجه شوند روزنامه‌نگار تایمز هستید، آیا دیگاه شما را به عنوان پوشش بی‌طرفانه روزنامه تایمز تلقی می‌کنند؟
آیا پست شما مانع ارتقای توانایی همکاران‌تان می‌شود؟
اگر کسی همه صفحات شما را در رسانه‌های اجتماعی مرور کند، لینک‌ها نظرات و غیره را ببینند در مورد توانایی شما برای پوشش رویدادهای خبری به‌روشی عادلانه و بی‌طرفانه شک می‌کند؟

تاکیدشده در صورتی‌که روزنامه‌نگاران با وجود این سوالات از استانداردبودن پست‌شان مطمئن نیستند، با مشاوران و سرپرستان تایمز مشورت کنند. تایمز اعلام کرده: ما همیشه تاکید کرده‌ایم کارکنان اتاق خبر نباید چیزی در رسانه‌های اجتماعی منتشر کنند که به اعتبار اتاق خبر تایمز به عنوان یک رسانه بی‌طرف آسیب بزند.

علاوه براین دستورالعمل که مربوط به فعالیت روزنامه‌نگاران در شبکه‌های اجتماعی است، کارکنان اتاق خبر باید دستورالعمل‌های روزنامه‌نگاری اخلاقی را نیز مد نظر قرار دهند.

منبع:فناوران

چرا مطالب اکونومیست بدون نام است؟

معمولا نام روزنامه‌نگاران و نویسندگان گزارش‌ها و تحلیل‌ها در بیشتر رسانه‌ها درج می‌شود. با این حال، اکونومیست از چنین سیاستی تبعیت نمی‌کند. مقالات اکونومیست فاقد نام نویسنده است. روزنامه‌نگاران اکونومیست بی‌نام ‌و نشان‌اند. چرا؟

بخشی از پاسخ این است که اکونومیست دارای سنتی تاریخی است . از جمله این که در گذشته، بسیاری ازیادداشت‌ ها و مقالات بدون معرفی نام نویسنده یا با نام مستعار منتشر می‌شد تا نویسنده‌ها برای رساندن صدای متفاوت‌شان آزادی عمل داشته باشند. این کار همچنین به این دلیل انجام می‌شد که تحریریه نشریه از آن‌چه هست بزرگ‌تر به نظر برسد.

اکونومیست این سنت را حفظ کرده و از آن برای هدفی خاص استفاده می‌کند. بی نام بودن نوشته‌ها اجازه می‌دهد نویسندگان متعدد با صدای جمعی سخن بگویند. هر هفته در نشست‌هایی که شرکت در آنها برای همه اعضای تحریریه آزاد است، درباره موضوعات بحث و گفت‌وگو می‌شود. روزنامه‌نگاران اغلب در نوشتن یادداشت‌ها همکاری می‌کنند. برخی از یادداشت‌ها به شدت ویرایش می‌شوند. بر همین اساس، یادداشت‌ها بیشتر کار ذهن جمعی اکونومیست است تا کار یک نویسنده واحد.
با این حال، دلیل اصلی برای بی‌نام بودن مطالب این باور است که آنچه نوشته می‌شود مهم‌تر از فردی است که آن را می‌نویسد.

استثنای قابل اشاره برای این قاعده، گزارش‌های ویژه و مجموعه یادداشت‌های مربوط به موضوعی خاص است که هر ماه در این نشریه منتشر می‌شوند. این نوع یادداشت‌ها همواره توسط یک نویسنده واحد نگاشته می‌شوند که نام او در ابتدای یادداشت آورده می‌شود. بر اساس سنت موجود، سردبیرهای بازنشسته یک سرمقاله خداحافظی می‌نویسند که امضای‌شان نیز در پایان آمده است.غیر از این،حجم گسترده ای از مطالب اکونومیست فاقد امضای شخصی خاص است.
منبع: تجارت فردا

روزی به عنوان «روز جهانی وب ثبت» نشده است

۱۱ مرداد ۱۳۹۶ بدون دیدگاه

‌چند سایت ایرانی از جمله نصر سال گذشته و فیست‌نیوز، امسال سه‌شنبه ۱۰ مردادماه همزمان با نخستین روز از ماه اگوست میلادی را بدون ارجاع به منبع یا سند خاصی، به‌عنوان «روز جهانی وب» معرفی کرده‌اند. این در حالی است که نه در جست‌وجوی گوگل و نه در دانشنامه آزاد «ویکی پدیا» که معمولا روزه‌های جهانی را با سوایق خاص آن ثبت می‌کند، خبری از این روز نیست.

با مراجعه به سایت یونسکو و در بخش روزهای جهانی، برای ماه اگوست فقط سه روز ۹ اگوست روز جهانی بومیان جهان، ۱۲ اگوست روز بین‌المللی جوانان، و روز ۲۳ اگوست به‌عنوان روز بین‌المللی برای به‌یادآوردن و لغو برده‌داری ثبت شده‌است، و روز دیگری در این ماه به‌عنوان «روز جهانی وب» ثبت نشده است. ادامه ی نوشته

گفت‌وگو با امیر سرتیپ علی‌محمد ملکی وادقانی

۸ مرداد ۱۳۹۶ بدون دیدگاه

امیر سرتیپ «علی‌محمد ملکی وادقانی»، پس از عمری مجاهدت و ایثار، شام‌گاه یک‌شنبه ۲۵ تیرماه، جان به جان آفرین تسلیم کرد و به همراهان شهیدش پیوست.
۲۲ سال پیش، در آخرین روزهای اسفندماه ۱۳۷۴ در شرایطی که نخستین تجربه‌های روزنامه‌نگاری را مشق می‌کردم، در منزل شخصی آن مرحوم در اصفهان، با ایشان گفت‌وگو کردم.

 این‌گفت‌وگو فرودین‌ماه ۱۳۷۵ در دومین شماره نشریه روستایی «انتظار» منتشر شد. در آن زمان مرحوم ملکی، با درجه سرهنگی استاد دانشکده افسری مرکز توپخانه اصفهان بودند و اندکی بعد به درجه سرتیپ دومی نايل و پس از آن بازنشسته شدند.
 با ادای احترام به روح آن امیر دلاور و ایثارگر، این گفت‌وگو را پس از دو دهه در این‌جا بازنشر می‌کنم:

در این شماره از نشریه، به حضور یادگاری از یادگاران و شاهدان هشت سال شهادت و خون و ایثار و دفاع مقدس، کسی که به‌حق حساس‌ترین و زیباترین لحظات عمر پربرکت خویش را در کنار دلیرمردان عرصه‌های عاشقی و در خطوط مقدم نبرد با دشمن متجاوز، در خدمت اسلام و میهن اسلامی پشت‌سر گذاشته‌‌است، رسیدیم، و ایشان در محیطی مهربان و صمیمی پاسخ‌گوی سؤالات‌ِمان بودند.
*جناب آقای ملکی! ضمن عرض تقدیر و تشکر از این‌که وقت‌تان را در اختیار ما گذاشتید، به‌عنوان اولین سؤال مختصری از خودتان بگویید:
علی‌محمد ملکی وادقانی،در سال ۱۳۲۸ در خانواده روستایی در روستای وادقان ادامه ی نوشته

انصاف در خبرنویسی

تیتر؛ «انتقاد بی‌سابقه از کارنامه قبولی حجتی»، به هیچ عنوان مطالب گفت‌وگوی ایسنا با وزیر اسبق جهاد کشاورزی را نمایندگی نمی‌کند و براساس بدیهی‌ترین اصول خبر و تیترنویسی غلط است.
تردیدی نیست که در وزارت جهاد کشاورزی کارهای غلط می‌شود. اصلا ایسنا بگوید کجا نمی‌شود؟ اما این‌که تیتر به‌گونه‌ای تنظیم شود که تمام اشتباهات تلنبار شده‌ در یک وزارت‌خانه که متغیرهای متعدد در دوره‌های مختلف در ایجاد آن دخیل بوده‌اند را مستقیما متوجه شخص وزیر کند، هم می‌تواند ناشی از بی‌تجربگی در تنظیم تیتر باشد، هم ناشی از سوء‌نیت، که در مورد بالا به‌رغم آن‌که نباید اهل پیش‌داوری باشم، اما احتمال سوءنیت را در تنظیم این تیتر پررنگ‌تر می‌بینم.

این پیش‌داوری را از آن‌ جهت پررنگ مطرح می‌کنم، که مطالب بدنه گفت‌وگو آن‌قدر غلیظ که تیتر وزیر را زیر سئوال می‌برد، بر علیه وزیر نیست و مصاحبه‌شونده با انصاف بسیار بیشتری، وزیر و دوران ۴ ساله او را نقد کرده و به عنوان راه‌کار هم گفته است که برای حل این مشکلات باید مسائل زیرساختی و بنیادین در وزارت‌خانه تغییر کند نه وزیر.

استفاده از صفت در تیتر هم مگر در موارد خاص مجاز نیست که در این‌جا از صفت بی‌سابقه استفاده شده.

فارغ از این‌ها، «انصاف» یکی از اصول نخستین اخلاقی کار رسانه است، که در تنظیم این تیتر مورد بی‌اعتنایی جدی ایسنا قرار گرفته است.