بایگانی

بایگانی ۱۷ دی ۱۳۹۶

خطای گذشتگان مجوز خطا نیست

«آمدنیوز» دارد با بازخوانی خشونت‌های انقلاب ۵۷، معترضین به وضعیت فعلی را به تکرار اشتباهات گذشته ترغیب می‌کند، و در برابر توصیه به آرامش و حفاظت از اموال عمومی که توسط همه گروه‌های سیاسی، حتی مخالفین نظام توصیه می‌شود، شعار «رطب خورده کی منع رطب کند» را تکرار، و با این شبیه‌سازی‌ها برای خشونت و تخریب اموال عمومی بهانه نجویز می‌کند.

اولا؛ جمعیت غالب اتقلابیون ۵۷ هرچه از سال‌های نخست و شور و حرارت آن‌روزها فاصله گرفتند، آرام آرام اعلام‌کردند که رفتار خشونت‌آمیز آن‌روزها خطا بوده، و رسما اعتراف‌کردند اگر درک و بینش امروز را داشتند، ابدا آن رفتار از آن‌ها سر نمی‌زند.

اما فارغ از این‌ها، آیا اگر ۴۰سال پیش، کس یا کسانی خطایی را مرتکب شدند، مجوز خطای امروز شماست؟ کدام نمونه موفق از خشونت و تخریب اموال عمومی یا خصوصی در دنیا را سراغ دارید که به سعادت و آرامش بشر منجر شده‌باشد؟ شاید یکی دو مورد استثنا وجود داشته‌باشد، اما قاعده آنست که خشونت خشونت می‌آورد و با فرض این‌که گروهی با خشونت به موفقیتی دست‌یابند، بعید است بدون اعمال خشونت بتوانند آن‌را حفظ کنند. بنابراین اگر دنبال به‌دست‌آوردن آزادی و آرامش هستید، خشونت رهی به دهی نمی‌برد و یا فرض به‌دست‌آوردن آن، به‌قول خواجه رندان: «کلاهی دلکش است اما به ترک سر نمی‌ارزد.»

و باز از همه این‌ها گذشته، آیا تاریخ رو به جلو دارد یا عقب؟ اگر رو به عقب دارد که برگردید در غار زندگی کنید و تلگرام و اینستاگرام و سیاست را بگذارید برای آن‌ها که می‌خواهند با آرامش و در سایه تجربه دیگران، دنیای بهتری برای خود و دیگران بسازند.

نحوه ارائه مهم‌تر از محصول


به سن و اطلاعات و صدق و کذب گفته‌های این پسربچه ۱۰ ساله کاری ندارم. بحث بر سر نوع ارائه است. این پسربچه به بیش از ۹۰ درصد اصول و تکنیک‌های فن بیان مسلط است و همین تسلط کمک می‌کند که ارائه او فوق‌العاده باشد و اگر برفرض، محصول یا ادعاهای او دور یا خالی از واقعیت هم باشد، نوع ارائه او، آن‌را به‌شدت باورپذیر می‌کند.

عرض کردم در مورد صدق و کذب یا صحت و سقم ادعاهای این کودک قضاوت نمی‌کنم. ولی فرض بگیرید که کسی در سنی بالا که به لحاظ سنی باورپذیری آن بسیار بیشتر باشد، این ادعاها را مطرح کند، اما نتواند به‌خوبی این پسربچه حرف بزند. بدون‌شک در ارائه محصول یا باورپذیرکردن ادعاهای خود ناموفق خواهد بود.

در این ویدئوی کوتاه، در حرف و سخن و دست‌های این پسربچه لرزش و تپق و اشتباه نیست، به‌موقع روی برخی کلمات تاکید می‌کند و روی برخی دیگر برای کمک به تاکید، توقف و مکث می‌کند. این یعنی «لحن» و شدت تاثیر آن‌را خوب بلد است. در سخنانش تکیه‌کلام یا توقف‌های اضافی (به جز یک مورد) نیست.

جدای از تکنیک‌های گفتاری، «زبان بدن» خوبی دارد، و به‌رغم صغر سن، حرکت دست‌ها و چشم‌ها، ارتباط چشمی با مجری برنامه و نحوه نشستن او که کمی به جلو متمایل‌ و به گارد مجری نزدیک‌شده، همه حکایت از مهارت‌های خوب او در فن بیان و یک ارائه قوی دارد.

گذاشتن ساعد روی میز برنامه را در اصول اجرا خطا می‌دانند. شاید این‌که این پسربچه ساعدهای خود را روی میز گذاشته به‌خاطر کوچکی جثه قابل اغماض باشد، اما بخش عمده این خطا متوجه مجری برنامه است، که ساعدهایش به‌رغم جثه بزرگ روی میز قرار دارد.
البته این‌روزها اغلب مجری‌ها به این اصل توجه نمی‌کنند و خطای گذاشتن ساعد روی میز، تقریبا در میان همه مجری‌ها عمومی شده‌است.